Tot mijn grote spijt en lichtelijke schaamte heb ik mijn weblog schandelijk verwaarloosd. Mijn laatste berichtje is alweer van een paar maanden terug. Een extra probleem was dat ik me als gevolg hiervan mijn wachtwoord met geen mogelijkheid meer kon herinneren. Daarom heb ik een nieuwe weblog gestart op een andere site, die voor mijn gevoel ook iets gemakkelijker te hanteren is dan deze. Ik vind het zonde om deze weblog te verwijderen, ik heb er immers toch de nodige tijd in gestoken. Het ironische was dat ik net de layout voor mijn nieuwe weblog aan het maken was, toen het wachtwoord me weer te binnen schoot en ik hier dus weer gewoon in kon loggen. Desondanks heb ik besloten om toch mijn nieuwe blog aan te houden en ik hoop dat je hier af en toe een kijkje komt nemen. Voortaan kun je hier al mijn belevenissen volgen: http://the-rebel-in-me-speaks.blogspot.com/

Na een hectische periode lijkt het leven eindelijk weer een beetje zijn normale gang te gaan. Toen ik me na mijn tentamenperiode in december verheugde op de vier weken vakantie die nog voor me lagen, wist ik natuurlijk niet hoe die zouden gaan verlopen. Ik had verwacht dagen aan een stuk uit te kunnen slapen, maar uiteindelijk waren die dagen op één hand te tellen. De eerste drie weken van de vakantie waren goed vol te houden. Kerstmis en Nieuwjaar kwamen voorbij, maar in de laatste week werd mijn vakantiegevoel ruw verstoord. Oorzaak: de punten van mijn tentamens kwamen binnen. En ik kan je zeggen dat ik me echt helemaal rot schrok. Alleen Rechtsgeschiedenis gehaald! Ik heb serieus op het internet rond zitten zoeken wat ik in godsnaam moest gaan doen als ik dit jaar niet zou halen. Rechten op het HBO in Tilburg? Nederlands gaan studeren in Nijmegen? Of toch Journalistiek in Utrecht?
Gelukkig werd ik na twee stressvolle dagen weer een beetje rustig en realiseerde ik me dat het nog niet voorbij was. Eerst maar eens die hertentamens maken en kijken wat daaruit zou komen. Gisteren heb ik mijn hertentamen Privaatrecht gemaakt en daar heb ik wel een goed gevoel over. Uiterlijk 11 februari krijg ik de uitslag, dus voorlopig is het nog even nagelbijten. De rest van de hertentamens komen in maart, wat wel betekent dat ik het erg druk krijg die maand, want naast de her’s heb ik ook nog m’n gewone tentamens. Gisteren zijn we ook aan het nieuwe blok begonnen, dus dat betekent dat ik vanaf nu elke dag alles perfect bij moet houden, aangezien ik het anders in maart niet ga redden. Die slechte punten waren echt een wake up call. En ik besefte ook gelijk dat dit de studie is die ik wil doen en waar ik vanaf nu voor de volle 100% voor ga!

Ik zat net de clip van ‘Layla’ van Eric Clapton op youtube te bekijken. Man, wat kan die man gitaar spelen zeg! Nu mijn tentamenperiode erop zit, heb ik zelf gelukkig ook weer wat meer tijd om muziek te maken. Ik bedacht me net dat ik alweer ruim drie jaar bezig ben met gitaarlessen, ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen dat ik vroeger niet speelde. Wat deed ik toen met m’n vrije tijd? Gitaar spelen is voor mij echt een verslaving, ik kan gewoon niet meer zonder. Misschien komt dat ook wel omdat ik les krijg van een echte muzikant, hij leeft echt voor de muziek en dat werkt natuurlijk wel aanstekelijk. Op de een of andere manier vergeet ik de tijd ook altijd als ik aan het spelen ben. Als ik dan tussen het leren door eventjes een kwartiertje pauze neem om te tokkelen, ben ik, zonder dat ik er erg in hebt, zo weer een uur verder. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje creatief bezig zijn ook wel nodig heb. Ik ben nou maand of drie met mijn Rechtenstudie bezig en hoewel ik het echt superinteressant vind, komt er nou eenmaal niet echt veel creativiteit bij kijken. Op de middelbare school had ik in ieder geval nog CKV, waar ik me vier uur per week uit kon leven met verf en krijt, maar dat heb je nu gewoon niet meer. Ik denk dat ik, als ik eenmaal op kamers zit, in Tilburg maar eens rond ga kijken of er mogelijkheden zijn om me aan te sluiten bij een bandje ofzo. Want dat ik met gitaar spelen door wil gaan, is een ding dat zeker is…

De eerste tentamenperiode zit erop! Ik blijf het ongelofelijk vinden hoe snel de tijd voorbij gaat. Toen ik vorige week woensdag het eerste tentamen voor mijn neus geschoven kreeg, moest ik even terugdenken aan mijn eerste werkcollege. We moesten toen wat artikelen opzoeken in onze wetbundels. Ik had echt geen fláuw idee waar ik moest beginnen met zoeken in die dikke boeken en werd een beetje moedeloos bij het idee dat ik dat toch ooit onder de knie zou moeten zien te krijgen. Ik had nooit gedacht dat ik een kleine zes weken later hier niet eens meer bij nadacht en of het de gewoonste zaak van de wereld was de (hopelijk) goede wetsartikelen bij de vragen zou zoeken. Over het algemeen ben ik wel tevreden met de tentamens, al krijg ik de punten pas begin november te horen. Eén ding is zeker: de volgende tentamenperiode begin ik eerder met leren! Man, dat heb ik even onderschat… Maar goed, ik ben benieuwd naar de resultaten. Ik heb lekker morgen en overmorgen vrij en dan begint maandag het hele circus van college volgen, aantekeningen maken en leren weer van voren af aan .

Deze week is lekker druk! Gisteren een erg interessant hoorcollege Staatsrecht, gevolgd door een middag echt hard studeren met als afsluiting een als vanouds gezellige gitaarles.
Vandaag in de stromende regen vanaf het station naar de universiteit rennen, waarbij Aaron zo vriendelijk was zijn paraplu met me te delen (gevolg: hij zeiknat, ik lekker droog, een echte gentlemen-actie dus ), voor een werkcollege Privaatrecht. Vervolgens weer in de stromende regen naar de trein rennen en met een zeiknatte broek en onmogelijk opkrullend haar eenmaal in de trein flink gaan zitten balen dat je nou net vandáag geen paraplu bij je hebt die je normaal gesproken wel elke dag braaf met je meesjouwt. Eenmaal thuis snel een douche nemen en voordat je je vol overgave gaat storten op de voorbereiding van het werkcollege Strafrecht van morgen nog even snel dit berichtje typen. Om kwart over 5 moet ik weer de bus hebben om naar Tilburg te gaan voor een mentoruitje, waar we eerst gezellig wat gaan eten om ons daarna in het feestgewoel te storten. Naar wat ik heb horen zeggen heb je bij binnenkomst van het betreffende restaurant al gegeten en gedronken, dus ik ben heel benieuwd .
Morgen eerst dus een werkcollege Strafrecht, gevolgd door een tussenuur en afgesloten met een hoorcollege Encyclopedie van het Recht. Daarna naar huis om weer te studeren en om half 7 gaan m’n pa en ik met de auto richting Oosterhout, om daar een cursus te volgen over strafzaken, georganiseerd door de politie. Van een vriend van de familie kregen we een uitnodiging, dus ik ben heel benieuwd wat het gaat worden, ik heb er in ieder geval veel zin in.
Donderdag een hoorcollege over Europese Rechtsgeschiedenis (mijn lievelingsvak!) en vervolgens, je voelt hem natuurlijk al aankomen , weer naar huis om te studeren (tja, de tentamens komen nu eenmaal steeds dichterbij!). ‘s Avonds heb ik met twee vriendinnen een filmavondje, even gezellig bijkletsen, dus dat wordt zeker een latertje.
Vrijdag kan ik weer vroeg m’n bed uit om met een vriendin in de bibliotheek van de universiteit aan een noot te werken die we moeten schrijven en tussendoor hebben we ook nog een hoorcollege van wederom Encyclopedie van het Recht. ‘s Avonds ga ik gezellig met m’n moeder naar Cabaret! Ik heb die musical altijd al een keer willen zien, dus ik kijk er echt naar uit! Enige minpuntje is dat de voorstelling pas laat afgelopen is en ik de volgende ochtend weer om 6 uur (!!!) bij de bakkerij moet staan. En aangezien ik nogal veel van uitslapen hou, is dat wel even slikken…

Nou, dat was het wel zo’n beetje. Ik ga me weer op m’n wetboeken storten, je hoort snel weer van me!

Jaaahh!! Ik heb vanmiddag alvast kaartjes besteld voor Joseph voor volgend jaar juni in Den Bosch! Misschien een beetje vroeg, maar bij een musical met mannen in lendendoekjes wil ik natuurlijk wel vooraan zitten! ;-D Vroeger (nou ja, 5 à 6 jaar geleden ) heb ik met de musicalgroep waar ik toen bij zat een aantal liedjes van deze musical gedaan, dus ik ben wel benieuwd of onze ‘amateurversie’ erg veel zal verschillen met de professionele productie. En ik weet niet of je afgelopen zondag toevallig De Zoektocht Naar Joseph hebt gezien, maar ik vind het nog steeds ongelofelijk dat Remko het programma moest verlaten. Ik had hem echt bij de top drie verwacht…

Gisteren heb ik samen met Lisa Amsterdam onveilig gemaakt! ’s Ochtends stonden we te bibberen op het station in Den Bosch, maar dat was na een kop veel te sterke koffie gelukkig snel verholpen. Een intercity bracht ons in recordtijd naar Amsterdam, waar we eerst op zoek gingen naar een toilet, waarbij we al gelijk ons eerste gênante moment van die dag beleefden: tijdens het zoeken zijn we zo’n drie keer onder een enorm, maar dan ook echt ENORM, bord met ‘wc’ erop doorgelopen. Ik was een paar maanden terug in Amsterdam geweest en als een ervaren reisleidster dacht ik Lisa wel even naar Madame Tussaud te brengen. Vol goede moed gingen we op weg, maar toen we na een half uur lopen in steeds kleinere straatjes terecht kwamen, moest ik toegeven dat mijn geheugen en richtingsgevoel me toch een beetje in de steek hadden gelaten. Een vriendelijk echtpaar legde ons vervolgens uit hoe we wel bij het beroemde wassenbeeldenmuseum moesten komen (we waren precies de verkeerde kant opgelopen). Aangezien we toch de hele dag de tijd hadden, schoten we hier en daar wat winkeltjes in en propte ons in de meest foute outfits. Ook schafte Lisa een zilveren blingbling-tas aan in de vorm van een auto, waar we de rest van de dag van verschillende mensen grappig commentaar op hebben gehad. Pas toen mijn maag begon te schreeuwen om eten keek ik op m’n horloge en zag dat het alweer tegen tweeën liep. Na bij de MacDonalds een zakje friet en een overheerlijke MacFlurry met M&M’s naar binnen te hebben gewerkt, gingen we toch echt naar Madame Tussaud. Gelukkig stond er helemaal niet zo’n lange rij (dat was bij mijn vorige bezoek wel anders!), maar aangezien de mensen achter de balie alle tijd van de wereld leken te hebben, duurde het toch nog even voordat we dan echt binnen waren, waar we gelijk met Jack Sparrow op de foto werden gezet (de desbetreffende foto konden we dan later in het souvenirwinkeltje voor het luttele bedrag van maar liefst 6 euro per foto op komen halen). Uiteindelijk bracht de lift ons naar de wonderlijke wereld van de 17^e eeuw, ook wel de ‘Golden Age’ genoemd. Na Rembrandt en allerlei andere figuren uit die tijd op de foto te hebben gezet, werd ik onder de voet gelopen door een woest kijkende piraat, die me vervolgens een hele tijd met zijn tong uit zijn mond aan stond te staren. Vervolgens gingen we door de piratentunnel langs skeletten, gemartelde mensen en andere dingen die in de tijd van de piraten thuishoorden, terwijl mijn nekharen omhoog stonden van afschrikwekkend gegil en onheilspellende geluiden van krakende schepen. gelukkig kwamen we al snel uit in de ruimte waar de royalty’s waren opgesteld. Na o.a. een foto met Gandhi en Nelson Mandela en een denkbeeldig gezellig gesprek te hebben gevoerd met Alex en Bea, liepen we door naar de popsterren, rocklegendes en filmsterren. Een vriendelijke Engelsman wilde Lisa en mij wel met Robbie Williams op de foto zetten en Lisa kon het niet laten om even bij Robbie in zijn broek te kijken (‘Hm, dat stelt ook niet echt veel voor…’). Natuurlijk wilde ik nog even op de foto met de altijd vrolijk kijkende André van Duin en nadat ik tien foto’s van Lisa en de Mona Lisa had gemaakt, haalden we bij de souvenirwinkel onze ‘spotgoedkope’ foto’s op (zeg nou zelf, 12 euro voor twee foto’s is gewoon belachelijk. We hoefden ze natuurlijk niet te pakken, maar Lisa keek me zo smekend aan dat ik gewoon geen nee kon zeggen) en liepen toen naar het monument op de Dam om daar van het zonnetje en de sfeer te genieten. Uiteindelijk hebben we nog een paar winkelstraten afgewerkt en besloten toen om met de metro terug naar het station te gaan en daar de trein terug naar Den Bosch te pakken. Met de bus gingen we terug naar mijn huis, om daar een usb-snoertje voor mijn fototoestel op te halen, zodat ik m’n foto’s even bij Lisa op de computer kon zetten. Vervolgens gingen we met de auto naar Lisa, waar haar vriendje Wesley pannenkoeken met kaas en spek voor ons bakte. Lisa moest nog even tanken, dus gingen we in haar auto op weg naar het tankstation, waar we even stonden te hannesen met de betaalautomaat. Vervolgens weer terug naar Lisa, om daar de foto’s over te zetten en Popstars te kijken. Uiteindelijk besloot ik om kwart voor elf om toch echt naar huis te gaan, aangezien ik de volgende ochtend weer gewoon moest werken. Tevreden kroop ik, eenmaal thuis, in mijn bedje. Het was echt een topdag!!

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb, terwijl ik mezelf toch echt had voorgenomen om elke dag in ieder geval een klein berichtje te plaatsen, al zijn het maar drie woorden. Bij deze probeer ik dat nu weer een beetje bij te werken.
Mijn laatste berichtje ging over ‘bikiniproof’. Met lichtelijk verlangen denk ik terug aan die dag. Toen kon ik nog lekker in de tuin in het zonnetje liggen relaxen, nog niet wetende dat ik een aantal weken later zou worden bedolven onder een enorme berg papierwerk, loeizware wetbundels die elke dag meegesleept dienen te worden, dictaten waar niet doorheen te komen is, informatie over bibliotheekopdrachten, blackboards, sheets, etc, etc. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de groeiende druk van de eerste tentamens, die al in oktober (!!) plaatsvinden.

Voordat we met het echte werk begonnen, hadden we eerst twee introductieweken. Om te beginnen hadden we de FIK, de intro voor eerstejaars Rechtenstudenten. We werden in een accommodatie in de bossen van St. Michielsgestel gedumpt en hebben daar drie dagen gefeest, gesport en nieuwe mensen leren kennen. Na die drie dagen zat ik er al aardig doorheen, maar ik wist dat het vermoeidste (en leukste!) nog moest komen: de FIK. Deze intro voor alle eerstejaars studenten in Tilburg is berucht om haar ontgroeningen, feesten tot diep in de nacht (of tot in de vroege ochtend, ‘t is maar net hoe je het bekijkt ), etc. Ik kan je vertellen dat er geen ontgroeningen geweest zijn en dat je zelf kon bepalen hoe laat je je bed opzocht (al was het echt not done om vóór één uur het feest al te verlaten). Het was echt een week om nooit te vergeten. Elke avond feest bij een studentenvereniging, pizza’s gooien, biercantussen in kleine cafeetjes, een maffe hypnoseshow, wakker worden gemaakt door de bonk-muziek van je mentorpapa en vooral veel nieuwe indrukken opdoen.

Na twee weken moesten we dan toch echt aan de slag. ‘s Morgens om tien over zes je bed uit, rennen om de bus te halen, vooral je trein niet missen, op dat grote universiteitsterrein zoeken naar het goede gebouw voor je hoorcollege, twee keer 45 minuten luisteren naar de monotone stem van je docente Europese Rechtsgeschiedenis (of nog erger: twee keer 45 minuten luisteren naar je egotrippende docent Privaatrecht ), in tien minuten weer naar het station rennen (want de trein missen betekent een half uur uit je neus eten voordat de volgende trein komt), een ijsje eten voordat de bus je weer oppikt, met spierpijn in je kuiten naar huis lopen en dan studeren, studeren, studeren…

Nee hoor, zo erg als ik het hierboven beschrijf is het allemaal niet. Natuurlijk is de overgang van middelbare school naar universiteit even wennen, maar je raakt snel genoeg vertrouwd met je nieuwe omgeving. Het is namelijk ook echt tof om allerlei nieuwe dingen te leren, om nieuwe mensen te ontmoeten, om lekker in de trein je krantje te lezen zodat je op de hoogte blijft van het laatste nieuws en vooral om met je toekomst bezig te zijn. Ja, het idee dat je echt met je toekomst bezig bent is echt de moeite waard om er helemaal voor te gaan…

Nou, dat was het wel even voor nu. Ik ga nu verder met een toets van Privaatrecht, dus ik pak mijn wetbundels er weer bij en ga weer de hardwerkende student uithangen!

Regelmatig bestellen we kleding via catalogi, die dan netjes in een bestelbusje wordt afgeleverd. Vandaag kwam er een nieuwe ‘lading’ en was het weer zover: bikini’s passen. De enige conclusie die ik bij het passen van deze kleine lapjes stof kon trekken was dat ik dringend weer moest beginnen met lijnen. Niet dat ik mezelf dik vind, maar ik zou gewoon wat gelukkiger zijn als ik er zo’n 3 tot 5 kilo vanaf zou kunnen krijgen. Geen chips en chocolade meer, veel fruit eten en vooral: veel water drinken. Ik hou niet bepaald van sporten en neem mezelf dan ook nooit voor om ’s avonds eens wat rondjes door het park te gaan rennen, omdat ik weet dat ik mijn ‘dieet’ dan helemaal niet vol kan houden. Zo’n  één keer in het half jaar vind ik het tijd om een paar pondjes kwijt te raken. In het begin gaat het altijd best goed en vind ik het niet moeilijk om de snacks te laten staan, omdat het beeld van mij+bikini+spiegel nog vers in mijn geheugen gegrift staat. Na een week of drie begin ik echter al meer moeite krijgen met het naar binnen gieten van twee liter water per dag en begin ik te dromen over rondvliegende chocoladerepen, borrelnootjes van voetbalformaat en literemmers 7-up. Zo heel af en toe sta ik mezelf toe om een handje chips uit de kast te pakken, waar ik dan weer gelijk spijt van heb. Na een week of acht begin ik mijn dieet echt beu te worden en besluit ik maar gewoon weer te eten wat ik lekker vind. Met de gedachte ‘ze moeten me maar accepteren zoals ik ben’ pak ik weer zonder zorgen en toch 3 tot 5 kilo lichter een lekker glas 7-up of een stukje chocolade. Als een paar maanden de nieuwe zomercollectie weer uitkomt en de bestelbusje met hun pakjes weer voor onze deur stoppen, begint het hele proces weer van voren af aan.

Sinds gisterenavond ben ik officieel geen middelbare scholier meer, ik heb namelijk eindelijk mijn diploma gekregen. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in om te gaan, omdat ik wist dat je naar voren moest komen en iedereen je aan zou staren terwijl je het twee treden tellende trapje naar het podium zou bestijgen. Uiteindelijk bleek het juist een heel gezellige avond te zijn en ik heb met een goed gevoel mijn middelbare schoolperiode afgesloten. We begonnen met een dankdienst, die gelukkig maar een half uurtje duurde. Daarna hield een medescholier een ontzettend goede toespraak, hij kreeg ook veel meer applaus dan bij de voorafgaande praatjes van onze schoolleiding. Hierna werd er begonnen met het uitdelen van de diploma’s, waarbij we steeds met acht man naar voren moesten komen. Gelukkig moest een vriendin van me tegelijkertijd met mij het twee treden tellende trapje podium oplopen en we kwamen beiden heelhuids bij onze mentoren aan, die ons allerlei dingen lieten ondertekenen. Daarna moesten we alle docenten een hand schudden en bedanken voor ‘alle kennis die ze in de loop van de jaren hadden overgedragen’. Mijn docent Duits deelde corsages uit en zei dat hij nog een paar Duitse boeken voor me had die ik mocht hebben. Ik was wel verrast dat hij dat zei, maar blijkbaar herinnerde hij zich nog dat ik ooit tegen hem heb gezegd dat ik graag lees. Ons gesprek hield ondertussen de rest van de rij op, waardoor ik snel doorliep om de overige docenten een hand te schudden.
Na de uitreiking van de diploma’s was het tijd om te feesten. Ik heb nog een hele tijd met mijn mentor en leraar Duits staan praten en verder kon ik met vrienden een datum afspreken om nog een keer gezellig met z’n allen te barbecueën voordat iedereen zijn eigen weg zou gaan.
Ik ben erg benieuwd wie ik nog zal zien als iedereen dadelijk met zijn vervolgopleiding bezig is. Het lijkt me leuk om over een jaar of tien een reünie te organiseren om te kijken wat er van iedereen geworden is. We zullen zien…